Bas Bemelmans

_44A8130 (web)

Bas speelt gitaar vanaf z’n 19e, ongeveer vijf jaar in totaal nu. Vroeger wilde hij nooit een instrument bespelen, zelfs niet nadat zijn vader Menno, die zelf muzikant is, hem zo vaak pushte om te beginnen. Toch was daar vroeger Guitar Hero, een computerspel waarin je gitaar speelt op een plastic nepgitaar. Langzaam kwam de realisatie dat gitaar spelen toch wel erg tof is en liet hij de plastic gitaar links liggen en kwam daarvoor een Fender Stratocaster in de plaats.

Met blues- en rockmuziek is Bas altijd al opgegroeid. Grote helden nu zijn John Mayer, Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan, Jimi Hendrix en nog veel meer. 

Ongeveer drie jaar geleden werd hij door Blueshift gevraagd als gitarist. Freek ging een halfjaar stage lopen in Amerika, waardoor Blueshift ineens geen lead gitarist meer had. Een halfjaar later, toen Freek weer terug kwam, is Bas in Blueshift gebleven en is de bezetting ontstaan zoals die vandaag de dag nog is.

Freek Roelofs

Freek begon zijn muzikale carrière op jonge leeftijd met het spelen van klassieke stukken op de piano, maar op zestienjarige leeftijd ontdekte hij de blues en ging er een nieuwe wereld voor hem open. Toen hij Five Long Years (Live in Hyde Park) van Eric Clapton hoorde was hij definitief verkocht. De muziekboeken werden aan de kant geschoven en vervangen door improvisaties op bluesschema’s. Het gitaarwerk van Clapton, BB King, Stevie Ray Vaughan, Derek Trucks, JJ Cale, en andere grootheden werd uiteindelijk interessanter dan de piano, en als eindexamencadeau kreeg hij een elektrische gitaar. Die heeft hij niet meer losgelaten, en in Blueshift zorgt hij er zo voor dat de blues nooit ver weg is. Naast gitarist is hij ook astrofysicus, en fotografeert hij zwarte gaten. In “The Black Hole Blues” komen die twee passies samen.

_44A8121 (web)

Merlijn Kemna

40470516384_2295b8b724_o

Wat doet een metal liefhebber in een bluesband? Voor iemand die Alter Bridge, Disturbed, Five Finger Death Punch en Slipknot tot zijn favoriete bands rekent kan een band die de blues wil spelen toch nooit de juiste richting zijn? Toch was dit voor Merlijn zo. Toen Blueshift gevormd werd op een donderdagmiddag, werd hij (bijna onbedoeld) drummer van de band.

De dinsdag erna zat Merlijn voor het eerst achter een akoestisch drumstel. Met alleen drumervaring van vele uren drummen bij Guitar Hero en zonder mogelijkheid om thuis op een andere manier te oefenen begon hij onzeker met repeteren. Nu, vier jaar en ruim twintig optredens later, heeft hij een ton aan extra ervaring. Al is slow blues nog steeds niet echt zijn ding, heeft hij door de jaren de blues leren waarderen. Blueshift is een belangrijk onderdeel in Merlijns leven en hij heeft er vertrouwen in dat dat nog vele jaren zo zal zijn.

Sam van Vliet

Rond zijn 12e pakte Sam de gitaar op. Ooit had hij al pianoles gehad, maar nu speelde hij op eigen tempo en voor zichzelf: klassiek, met de blote vingers tokkelen of akkoorden slaan om op mee te zingen. Hij was vereerd toen hij de oude Fender van zijn vader kreeg, maar een slaapkamer is niet de juiste habitat voor zo’n instrument. Pas op een ‘biermiddag’ jaren later besloten wat studenten om eens samen te spelen: eindelijk mocht de Strat weer los!
De eerste avond bleek al dat drie elektrische gitaren te veel was: akoestisch klonk beter en daarnaast kon Sam het niet laten met Sandra mee te zingen.


Optreden was nooit het idee geweest, maar uiteindelijk bleef hij over als enige zanger van Blueshift. Zo vond hij zijn plek op het podium, terwijl hij gewoon eens in een kelder wilde jammen op de oude Strat van zijn vader.

39372834190_e316b14546_o

Stefan Horst

_44A8109 (web)

De interesse voor muziek begon bij Stefan pas rond zijn veertiende. Hij heeft toen zijn ouders overgehaald om een keyboard te halen voor zijn verjaardag. Op de middelbare school speelde muziek een grote rol voor hem, hij volgde pianolessen, speelde in een klein ensemble op de muziekschool, speelde een jaar melodica in het musicalorkest en nam met een vast groepje vrienden de examenconcerten van muziek veel te serieus.

Toen hij begon te studeren in Nijmegen, kon de piano niet mee. Inmiddels had hij een nieuwe liefde op het oog: de basgitaar. Onder de indruk van bassisten als Michael League kocht hij een prachtige Ibanez van zijn bijbaantje als postbezorger. Anderhalf jaar later werd hij gevraagd om bas te spelen bij Blueshift. Niet alleen ging toen de wereld van de blues(rock) voor hem open, hij kreeg er ook een groep goede vrienden bij om te doen wat hij het liefst doet: muziek maken.

 

Stijn van Erp

Stijn werd in 1992 geboren in het pittoreske dorpje Herpen in Brabant. Al op vroege leeftijd had hij interesse in de piano die in zijn ouderlijk huis stond. Daarom ging hij op zijn zevende op pianoles. Daar moest hij vaak onderhandelen met zijn pianoleraar: als hij een nieuw klassiek stuk instudeerde, mocht hij ook een nieuw jazzstuk leren. Hoewel Stijn in zijn tienerjaren inmiddels een bijbaantje had als kerkorganist, verdween de passie voor toetsen langzaam…

Hier kwam rond zijn 17e levensjaar verandering in. Toen ontdekte Stijn het Hammondorgel en daarmee ontstond een hernieuwde liefde voor de toetsen. Rond deze tijd begon Stijn ook de blues te ontdekken. Aan het eind van zijn Bachelor Natuur- en Sterrenkunde had Stijn regelmatige jamsessies met gitarist en medebluesliefhebber Freek, hetzij niet op een Hammondorgel, maar op een slecht gestemde piano in het Huygensgebouw. Daarmee was wel de basis voor Blueshift gelegd.

WhatsApp Image 2018-11-28 at 03.14.38